Month: May 2008

Deens

Een mens maakt rare dingen mee. Terwijl ik op de bus stond te wachten kreeg ik een telefoontje van een onbekend – Frans – nummer. Ik neem toch maar op, want het kan belangrijk zijn natuurlijk. Volgend gesprek ontrafelde zich (en Français, evidemment):

– Hallo, spreek ik met Ive?
~ Euh ja, wie mag dit wezen?
– Ik ben Claire, ik ben een vriendin van Anne en die heeft me je nummer gegeven.
~ Ah ok, maar euh, welke Anne?
– Je bent haar kamer gaan bekijken een paar dagen geleden.
~ *denkt even na want is een hele hoop kamers gaan bekijken* Ah ja, die Anne. Maar ik heb ondertussen een kamer gevonden hoor.
– Oh dat is leuk om te horen, maar daar bel ik eigenlijk niet voor.
~ Hmm ok, waarom dan wel?
– Ik ben net als haar een comédienne en ik maak een sketch over twee Denen.
~ Euh ja, tof, en wat heb ik daarmee te maken?
– Ik wil het zo realistisch mogelijk maken en ik vroeg me af of jij me twee Deense mannennamen kon geven, en ook hoe ik ze juist moet schrijven en uitspreken.
(Ik vraag me ondertussen geweldig hard af waarom ze dat nu uitgerekend aan mij vraagt, maar kom, in Carlisle kende ik een aantal Denen, dus geen probleem.)
~ Right euh, twee Deense vrienden van mij heten Anders (uitgesproken Annes) en Brian, dus voila, ik hoop dat je daarmee wat bent.
(Omdat ik twee vrienden zeg valt haar euro blijkbaar.)
– Maar je bent zelf niet Deens ofwa?
~ Nee nee, ik ben Belgisch, Vlaams om precies te zijn.
– Ah oei, Anne twijfelde nog of je nu wel Deens was, maar ze dacht van wel. Sorry hoor, maar heel hard bedankt voor de namen.
~ De rien, en veel geluk met je sketch.
– A la prochaine!
*klik*

Ik vraag me af wat de prochaine gaat zijn … een Belgenmop deze keer?

Anyway, het komt toch op een tweede plaats als het gaat over rare telefoongebeurtenissen. De onbetwiste nummer één blijft natuurlijk dit: Crazy Germans.

Foto’s en daarna wat gebabbel over wat ik zoal doe op Eurosport volgen nog wel. Na anderhalve week van amper mail, nieuws, blogs en andere dingen te kunnen lezen ben ik bijna bij, dus dan heb ik terug tijd.

Gefunden

Sneller dan verwacht heb ik me een ‘permanent’ plekje gevonden. Dankzij de wonderen der technologie kan u hieronder zien waar ik de komende drie maanden juist zit.


View Larger Map

In een volgende post zal ik wel wat fotootjes posten van mijn nieuwe stekkie.

Salut

Ondertussen zijn we een week verder, een beetje uitgerust – maar niet veel – en sta ik alweer klaar om te vertrekken. Dat weekje hadden er gerust twee mogen zijn, maar kom, we hebben ons geamuseerd en duty calls.

Om 11u28 stap ik de Thalys op, om na iets langer dan 2 uur door het landschap gezoefd te hebben aan te komen in Parijs, waar al een hotelkamer geregeld is voor de eerste twee nachten. Hoop, kruis je vingers en bid met mij mee dat ik op die twee dagen een kamer heb gevonden en dat het weer geen queeste wordt zoals in Madrid. Want pakt dak daar gin goesting in heb.

Adiós

Zo, voor de laatste keer vanuit Madrid. Zodadelijk komt de taxi om mezelve en een beetje bagage naar de luchthaven te brengen, en dan is het uiteraard weer naar België. Voor een weekje toch.

Ga ik Madrid missen? Mjoah, het zal altijd een deel van mij blijven, maar het is niet dat ze me hier aan handen en voeten moeten buitensleuren. Laat ik het zo stellen, ik was hier graag, maar ik zie me hier niet de rest van mijn leven slijten. Het heeft meer indruk gemaakt dan Carlisle, wat ook niet onlogisch is vermits ik hier 6,5 maand was en daar maar 4,5. Maar Madrid is natuurlijk ook een wereldstad en Carlisle was eerder een gezellig plattelandsstadje.

Wat ik het meest ga missen – buiten de mensen natuurlijk – is waarschijnlijk de metro. Vijf – zes minuten wachten is echt wel het maximum en je overbrugt grote afstanden op weinig tijd. Ik heb absoluut geen zin om weer twintig minuten te staan wachten op de bus, die dan gewoon niet opdaagt. Als ik een ding zeker niet ga missen is het het eten wel. De Spaanse keuken is niet mijn keuken. De manier van koken is nog best ok, maar de kwaliteit van vooral het vlees, maar ook van andere dingen is algemeen genomen gewoon ondermaats.

Adiós España, adiós Madrid.

Campiones

Ik neem aan dat het ondertussen ook wel tot in België doorgedrongen is, maar Real Madrid vierde gisterenavond de landstitel. Ietwat verrassend vermits ze een helft met tien speelden en acht minuten voor tijd 1-0 achterkwamen in Osasuna, maar toen maakte Robben – ja Robben, niet Higuain zoals ik in het verslag van Het Journaal hoor – met een kopbal gelijk en scoorde Higuain in de laatste minuut de winning goal.

Wij dus maar naar de Plaza de Cibeles, want daar wordt het kampioensfeestje gevierd. Niet dat ik fan ben van Real Madrid, but when in Rome … Het duurde een luttele drie uren voor die pagadders vanuit Pamplona tot in Madrid geraakt waren en nog eens bijna een uur voor ze op Cibeles waren.

Ach ja, dat lieten we niet aan ons hart komen en de Madrilenen vierden een serieus – hetzij toch iets rustiger dan ik had verwacht – feestje ondertussen. De presentator herinnerde ons er een paar keer aan dat het de 31ste titel van Real was en zweepte het publiek bij tijd en wijlen op. De populairste liedjes werden echter niet voorgezongen, zijnde "Raúl seleccion!" en "Eto’o, cabron, salude el campion!". En hieronder een filmpje van de bus die Cibeles weer verlaat.