Month: November 2007

Gebroken been

Deze morgen zaten we naar goede gewoonte om 9u30 in ons aulaatje in de kelder, nog geen teken van leven van Luis Cristobal. Om 9u45 – het hier onbekende academisch kwartier – niets. Even later om 10u, nada. Iemand gaat naar de receptie boven om te horen of er een bericht is gekomen dat hij later/niet komt, maar ze weten natuurlijk van niets. 10u15, we worden het stilaan beu. 10u30, we besluiten collectief ons schup af te kuisen en het voetbalmatchke te gaan spelen dat gepland stond voor na de les en schrijven op het bord – zo’n groen met krijt, oh nostalgie – dat we aan de ingang te vinden zijn aan de sportterreinen.

We kleden ons om, warmen wat op en beginnen te spelen als plots iemand naar ons komt met nieuws: "Luis zal vandaag niet komen. Hij heeft gisterenavond zijn been gebroken tijdens het voetballen." Een beetje stom dat ze het ons dan pas vertellen, want gisterenavond wist hij ook al dat hij er niet zou geraken. De communicatie had dus wel iets beter gekund, maar heej, ik zit nog altijd in Spanje dus je mag niet te veel verwachten.

Vermits we vanaf morgen alweer iemand anders hebben, geef ik meteen de review van meneer Cristobal mee. Week twee en drie volgen later nog wel. Op zich geen slechte mens, onze Luis, maar hij stond er een beetje tegen zijn goesting. En zoals bij alle Spanjaarden is zijn Engels niet geweldig. Onze Schot Andy heeft weliswaar een accent, maar erg zwaar is het niet. Toen Luis vroeg van waar hij kwam, antwoordde Andy "guess". De reactie van Luis? "Ah yes", terwijl zijn blik verraadde dat hij dacht "tiens, die stad of dat land ken ik niet".

Ach ja, we hebben de rest van de ochtend dan maar voetballend doorgebracht en na het middageten heb ik zelfs – voor het eerst in een jaar of vier – nog eens wat getennist. Uiteraard de hele tijd in t-shirt en korte broek rondlopend, want jawel, zo warm is het hier nog. Geen wolkje aan de hemel, volle zon en ruim 20 graden. Wat voor weer is het in België eigenlijk?

De eerste stapjes

Na de rondleiding van de eerste dag, kregen we op dag twee enkele inleidende praatjes van Eurosportmensen en een gastcollege van José Joaquín Brotons. Laatstgenoemde is de executive producer en director van Mediapro, voorheen baas geweest van alle vier de grote radiostations en kortom dus een grote meneer in de Spaanse media. De José kon echter niet zo goed Engels, dus deed hij zijn verhaal in het Spaans … wat geen enkel probleem vormde want na een week in Spanje was mijn Spaans al perfect *kuch*. Nee, er was zowaar een tolk aanwezig die via een draadloze microfoon simultaan alles vertaalde naar de hoofdtelefoontjes die iedereen gekregen had. How about that for professionalism?

De mens was trouwens een beetje een speciale. Hij begon zijn betoog met "ik hou helemaal niet van sport, zelfs integendeel, maar ik verdien er al wel 25 jaar goed mijn boterham mee". Verder maakte hij de hele Spaanse mediawereld met de grond gelijk en verklaarde ons meer dan half gek om een opleiding sportjournalistiek te volgen. Van een oppepper gesproken.

Het leukste was nog dat er enkele journalistiekstudentjes van UEM het college kwamen filmen, en dat Brotons twee keer zei "please turn off the camera now, stop recording", omdat hij wel heel gewaagde stellingen poneerde. Zo vertelde hij ondere andere dat oud-Real Madrid-voorzitter Florentino Pérez de media controleert en beslist wie Marca-tv presenteert en wie er bij Marca wordt aangenomen. De enige presentator die nog geen kritiek gaf op Real Madrid is nu bijvoorbeeld degene die het voetbalprogramma op zondag in goede banen leidt, ook al is hij een non-talent (waar kennen we dat van trouwens, non-talenten die het voetbal presenteren). Naast die presentator zit een Argentijnse oud-voetballer als analyst, die elke maand 3.000 euro krijgt toegestopt om maar niets negatiefs over Real te zeggen, behalve over de huidige voorzitter Ramón Calderón, natuurlijk.

Ook wist onze vriend te vertellen dat er in Spanje een moordende concurrentie is voor journalisten, en dat mag je vrij letterlijk nemen. Er zijn hier "collega’s" die maandelijks slechts 600 euro verdienen, uiteraard zonder enige compensatie voor weekend- en avondwerk. Als je dan weet dat het onmogelijk is om onder de 300 euro per maand een gedeeld appartement te huren …

De derde dag kregen we les van iemand die hier in België wereldberoemd hoort te zijn: Iñigo Rotaetxe. Dat is namelijk de man die Vlaanderen de VTM ‘Het Weer’-introductiefilmpjes (die ik spijtig genoeg niet vind, maar als ik aan zijn e-mailadres geraak, ga ik proberen ze te ontfutselen) schonk toen de commerciële zender in 1989 werd opgestart. U weet wel, mensen die in een zwembad in de vorm van de letters VTM springen, onder een parasol vertoeven, … . Hij woonde daarvoor maar liefst zeven maanden in Vilvoorde en het was zijn eerste grote project. Weet er trouwens iemand (ik kijk naar jullie KD en RB) wanneer VTM die filmpjes met de zwembaden en parasols naar het archief verwees en overstapte naar een nieuwe huisstijl? Ik herinner me die eerste nog en ik weet wat de huidige is, maar ik vraag me af of er nog eentje tussenin is geweest. Ik ben vrij zeker van wel, maar ik kan me er niets bij voorstellen.

Introductie tot de UEM

De eerste dag bestond eigenlijk enkel uit het ontmoeten van de klasgenootjes en een rondleiding op de unief, dus zal ik zodadelijk de Universidad Europea de Madrid ook eens aan jullie voorstellen. Maar we beginnen met mijn klasje, dat een ware mengelmoes van nationaliteiten is. De meest exotische is ongetwijfeld Laura, een Braziliaanse, op de voet gevolgd door Mpiski aka Vaso, een Griekse. Uit het zuiden hebben we verder Consuelo en Alvaro, twee Spanjaarden en Marco, een Italiaan. Frankrijk is niet vertegenwoordigd, of toch een beetje. Frederic is een Duitser, maar zoals zijn voornaam al doet vermoeden is hij half Frans. Dan schuiven we iets op naar het westen, met name moi, le petit belge om dan het Kanaal over te steken. Uit Ierland hebben we Iain, Andrew vertegenwoordigt Schotland en Geraint vormt de Welshe delegatie. Flo(rence) en Amardeep sluiten het rijtje vanuit Engeland.

De Universidad Europea de Madrid in pictures:

Universidad Europea de Madrid - UEM - Building A - Edificio A
Je komt uiteraard binnen langs edificio A – meteen ook het hoofdgebouw –

Universidad Europea de Madrid - UEM - Building A - Edificio A
dat er langs de achterkant zo uitziet. Je ziet ook nog een stukje brug en vijver,

Universidad Europea de Madrid - UEM - Waterfall
waar deze fonteintjes en watervalletjes bijhoren,

Universidad Europea de Madrid - UEM - Fish in pond
en deze maar enkele van de vele visjes zijn die er in huizen.

Universidad Europea de Madrid - UEM - Building B - Edificio B
Dan volgt edificio B – waar wij meestal vertoeven – met nog een stukje van de vijver.

Universidad Europea de Madrid - UEM - Building C - Edificio C
Langs de achterkant ziet gebouw B er zo uit. Als je nu een halve draai maakt, zie je

Universidad Europea de Madrid - UEM - Building C - Edificio C
*dumdumdum* gebouw C.

Universidad Europea de Madrid - UEM - Sports centre
Ga je door C, dan kom je uit op het complex met de fitnesszaal, sporthal en zwembad.

Universidad Europea de Madrid - UEM - Track and field
En rechts van die sporttempel, heb je de atletiekpiste met in het midden een synthetisch voetbalveld.

Universidad Europea de Madrid - UEM - Pisos
Als je nog wat verder gaat, kom je een van de twee gebouwen tegen met kamers op de campus en

Universidad Europea de Madrid - UEM - Waterfall
bij die peda hoort natuurlijk ook nog een vijvertje en waterval.

Universidad Europea de Madrid - UEM - Campus sin humo
Bijna de hele campus is trouwens volledig rookvrij,

Universidad Europea de Madrid - UEM - Zona habilitada para fumar
maar hier heb je een van de weinige plekken waar je wél mag roken.

Universidad Europea de Madrid - UEM - Overview
En om af te sluiten een maquette van de hele campus, om een beetje een overzicht te hebben.

Alle foto’s zijn – zoals steeds – op aanvraag ook in grotere versie te verkrijgen bij ondergetekende.

I hate rain

Alé ja, niet de regen zelf, maar de gevolgen ervan. Naar de unief geraken deze morgen draaide uit op een ware calvarietocht. Terwijl ik aan het afdalen was in de metro, zag ik mensen naar boven komen vanaf het perron waar ik naartoe ging. Dat betekent uiteraard dat er net een metro langsgekomen was, dus ik sprintte de trappen af in de hoop om hem nog te halen. Ik hoef er geen tekeningetje bij te maken, de seconde dat ik het perron kon zien, sloten de deuren en reed hij weg. Een ramp is dat nu niet meteen, want langer dan vijf minuten duurt het toch nooit voor er een volgende is.

Edus, vijf minuten later komt de volgende. Hij is redelijk leeg, ik heb zitplaats en ik ben nog op schema om mijn bus te halen. Maar ergens tussen Opañel en Oporto stopt hij plots. Niet dat dat zo bizar is, dat gebeurt wel eens vaker, dus zorgen maak ik me niet. Een minuutje later vertrekt hij weer, om tussen Oporto en Carpetana zijn trucje te herhalen. Alleen duurt het deze keer twee minuten. Tussen Carpetana en Laguna, weer van dat.

Op het moment dat we terug vertrekken, wordt er iets door het omroepsysteem gebrabbeld. Ik luister er niet echt naar, maar aan de reactie van de andere mensen te zien, was het geen goed nieuws. Even later herhaalt de omroeper zijn eerdere mededeling en deze keer kan ik opmaken “probleem met metrostel”, “deze stopt in Laguna en keert dan terug naar Carpetana”, “u kan kiezen om uit te stappen en de bus te nemen, of te blijven zitten en in Carpetana over te stappen naar een volgende”. Ik beslis maar om te blijven zitten, want ik zou niet weten welke bus ik moet nemen naar Principe Pio en die zit dan toch vast in het verkeer. Het duurde wel tien minuten voor we terug vertrokken, maar kom, ik zou mijn volgende bus nog wel hebben.

Terug in Carpetana zien we net een metro doorrijden, maar nog geen twee minuten later staat er al een volgende. Met heel veel chance haal ik dus nog net de bus van 8u50, al rekende ik daar al niet meer echt op. Toen we na 100 meter weer stopten en vijf minuten stilstonden, begon ik al te vrezen dat ook die van 9u aan mijn neus zou voorbijgaan. Uiteindelijk kwam ik om 9u aan bij de busterminal – zonder al deze vertragingen was dat 8u35 geweest – om te zien dat – net als gisteren – de bussen volledig van slag zijn. Gisteren stond Iain er van 8u15 aan te schuiven, om samen met de rest pas om 9u een bus te hebben. En dan moet je weten dat in theorie om de tien minuten een bus verschijnt.

Niet getreurd – denken jullie lezers nu – ondanks alle problemen kan je gewoon met de rest vertrekken. Mnee, toch niet. Zij stonden redelijk vooraan en waren al op de bus gestapt toen ik kwam aangelopen, waardoor ik me dus niet tussen de rij kon wringen. En een rij, oh ja, een rij was er. Een heeeeeeele lange zelfs. Waar ik helemaal achteraan moest in plaatsnemen. In afstand uitgedrukt ongeveer 75 meter. Vermits de eerste bus al bijna vol zat, moet er een rij van meer dan 100 meter gestaan hebben. Naar goede gewoonte verscheen er ook meteen een tweede bus, maar zelfs daar geraakte ik niet meer bij. Ik dacht dat ik gered was door de derde bus die verscheen – ik dacht zelfs ‘jeuj, ik zal in tegenstelling tot de rest niet als sardientjes opeen gepakt staan’ – terwijl er nog mensen op de tweede aan het opstappen waren, maar die liet enkel passagiers uitstappen, en vertrok dan weer. Leeg. Die diende natuurlijk om mensen onderweg te laten opstappen, maar dat maakte het er niet minder frustrerend op.

Principe Pio line queue waiting for bus 518
Aan het groene pijlding is de deur naar de bus

Na vijf minuutjes – de klok wijst dan al 9u20 aan – was daar dan bus vier en die haspelde de route van Principe Pio naar Villavicisio de Odon af in een recordtijd. Daardoor was ik maar een goeie vijf minuten later in de les dan de rest die op de eerste bus zat. Keith Bowers, de lesgever deze week, vond het natuurlijk niet erg, maar gut, vervelend was het wel. Twee druppels regen en heel Spanje is ontregeld …

Witte rook

Het moest ooit eens gebeuren he. Vanaf nu huis ik voor de komende zes maanden in de Calle de Eusebio Moran 23 3E, 28019 Madrid.


Grotere kaart weergeven

Ik deel het appartementje met een Spaans koppel – de huurcontractbezitters – en een Italiaan, die ik nog niet gezien heb.

Hostel

Ach, op hostel zitten is nog niet eens zo erg, het is zelfs best leuk eigenlijk, maar een eigen kot zou toch nog veel leuker zijn. Ik zit op een kamer van zes personen, dus van privacy is er geen sprake. De eerste dag bestond mijn gezelschap uit vier Brazilianen, waaronder een moeder en zoon, twee op zichzelf en een Chinese. De tweede dag was er een Braziliaan vertrokken, en een Amerikaan van Washington in de plaats gekomen. Gisteren waren de Amerikaan en Chinese weg en geloof het of niet, maar er kwam … een Braziliaans koppel in de plaats. Degene die goed gevolgd hebben, tellen nu vijf Brazilianen op mijn kamertje van zes. Mijn Portugees is er in elk geval op vooruit gegaan.

Vermits het weekend volledig volgeboekt was, stond ik voor de komende dagen op de reservelijst. Gelukkig heeft er iemand afgezegd en heb ik dus toch een niet-kartonnen slaapplaats. Ik moest natuurlijk wel van kamer veranderen en nu bestaat mijn gezelschap uit vijf Amerikanen, dus ik kan tenminste de conversatie fatsoenlijk volgen.

En de kotqueeste? That neverending story continues …

Homeless

En jawel, vanaf zodadelijk trek ik in een jeugdherberg. De kotbaas heeft het bed waar ik in sliep opgeëist. Niet dat ik kan klagen – ik heb hier uiteindelijk twaalf dagen voor niets mogen wonen – maar vervelend is het natuurlijk wel.

Verder legt de leraar/prof/lector/hoejehemookwilnoemen van deze week er stevig de pees op. Gisteren twee taken mee naar huis gekregen, vandaag weer. Allerlei details van de eerste week en van nu komen nog wel, vanaf ik een kot heb. Mensen die geïnteresseerd zijn in die verhalen, begin maar al een kaarsje te branden.

TV celebrity

Jahaa, de tennisfans onder u hebben me ongetwijfeld in beeld zien verschijnen donderdag. Ik was de niet-rood dragende persoon in het zootje ongeregeld dat zich de Belgian Tennis Fans noemt en elke match van Justine enkele keren in beeld komt. Het is natuurlijk geen toeval dat ik daar tussen zat. Ik heb het goedkoopste ticketje gekocht en heb me naast de BTF’ers gezet omdat daar toch niemand zat, de duurste niet-VIP-plaatsen. Wat eigenlijk schandalig is, als je weet dat er amper 9.000 man binnengeraakt in de hal en ze van de hele week niet één keer uitverkocht was. Voor het laatste toernooi – en een van de grootste – van het jaar.

Vandaag heeft Justine het trouwens redelijk spannend gemaakt. De uitvaartverzekeraars van hartlijders overal ter wereld hielden hun hart vast. 5-7 / 7-5 / 6-3 in drie uur, vierentwintig minuten en drieënvijftig seconden. Ik heb de moeite nog niet gedaan om het op te zoeken, maar ik ben vrij zeker dat het in de top 10 van langste vrouwenpartijen ooit komt. En dat is lang niet het enige record dat aan deze partij verbonden is. Juju heeft nu 25 wedstrijden op rij gewonnen, we moeten teruggaan tot 1989 en Steffi Graf om dat te evenaren en sleepte in Madrid haar tiende titel van het seizoen uit de brand. Sinds Martina Hingis in 1997 was niemand meer aan double-digit toernooioverwinningen geraakt in een seizoen. Om het af te maken, Ms. Henin is de eerste vrouw ooit die op een seizoen de kaap van vijf miljoen dollar rondt, pech voor haar dat de die dekselse dollar zo laag staat.

Ow ja, de donderdagsessie eindigde nog leuk ook. De immer bekoorlijke Anna Tchakvetadze klopte naar goede gewoonte enkele gehandtekende balletjes in het publiek en …

Gehandtekende signed autographed ball Anna Tchakvetadze

18 jaar basket spelen is toch nog voor iets goed geweest.

Kotfrustratie

Ik weet het, het is weeral een paar dagen geleden sinds mijn laatste post, maar alles is hier heel goed. Behalve één ding, ik lijk maar geen kot te vinden. En dat is sja, vervelend.

Wat zijn de problemen zoal?

  • veel te ver van Principe Pio, waar ik de bus naar UEM moet pakken
  • veel te duur
  • geen keuken
  • geen internet
  • enkel en alleen voor meisjes
  • enkel en alleen voor werkende mensen
  • enkel en alleen voor homo’s
  • pas in te trekken binnen twee (drie, vier, …) weken
  • maar beschikbaar tot in februari
  • enkel te huren voor meteen een jaar
  • het kot is al verhuurd
  • de verhuurder neemt de telefoon niet op of antwoordt niet op mails
Maar niet getreurd, ik zal er wel een vinden. En het zal verdekke niet lang meer duren ook, nah.

Flying to the sun

Jawel, levend en wel aangekomen in de Spaanse hoofdstad. Alles ging vanzelf: geen problemen bij de douane zoals vorige keer, vliegtuig vertrok op tijd, is zelfs te vroeg aangekomen en voor ik goed en wel in de aankomsthal zat, kwam mijn ontvangstcomité al aangelopen.

Nicolas heeft trouwens een ongelooflijk vriendelijke kotbaas. In ruil voor een kopie van mijn paspoort mag ik hier vijf dagen gratis ende voor niks blijven, en hij heeft zelfs een bed met matras en lakens in Nico’s kamer bijgezet. Eens horen of hij nog ergens vrije koten heeft, want hij spreekt nog een aardig mondje Spengels.

En verder? Ach, deze foto’s vertellen genoeg:

Madrid Plaza de España

Edificio de España Madrid